Niebieskowłosa tajemnica

Seria opowiada o młodej dziewczynie o imieniu Hermiona Vitaris. Pochodzi z dalekiego układu planetarnego, obdarzona jest nadnaturalnymi mocami. Na Ziemii poznaje przyjaciółkę, brata i miłość. Za wszelką cenę chce utrzymać swój sekret w tajemnicy, co okazuje się jednak niemożliwe, gdyż odkrywa w sobie nowe zdolności.

Z biegiem czasu ukazują się nowe wątki, np. podróże w czasie, lub do innych wymiarów. Hermiona, wraz z resztą paczki dokonuje nowych odkryć, poznają nowe osoby, a co najważniejsze, ich życie zmienia się o 180 stopni.

Bohaterowie
i inni, ale jeżeli kogoś to interesuje to zapraszam na polską wikię.
 * Fineasz Flynn
 * Ferb Fletcher
 * Izabela Garcia-Shapiro
 * Hermiona Vitaris
 * Sophie Adventure
 * Loren Rarity
 * Buford Van Stomm
 * Baljeet Tjinder
 * Irving Du Bois

Prolog
Lawrence uśmiechnął się przez sen. Leżał w wygodnym łożu małżeńskim, pogrążony w marzeniach, otulony kołdrą i ramionami żony. Kobieta spoglądała na niego z smutkiem. Od dłuższego czasu w jej głowie kłębiły się myśli, których z początku się bała, czuła przez nie obrzydzenie do samej siebie, ale z biegiem czasu coraz bardziej się z nimi oswajała. To przecież nic, tylko życie. Po raz ostatni ułożyła dłoń na policzku męża. Uśmiechnęła się delikatnie, czując jak do jej oczu napływają łzy. Pan Fletcher uśmiechnął się szerzej, pomrukując. Ile by teraz dała by dowiedzieć się o czym śni. Może o niej? Na samą tą myśl, prychnęła cicho śmiechem, a łzy spłynęły jej po policzkach. ''To już ostatni raz. ''  - pomyślała. - Więcej go nie zobaczę.  Nie myśląc długo, poderwała się z łóżka, władając na stopy kapcie. Nakładając sweter, który jak zwykle spoczywał na oparciu fotela w sypialni państwa Fletcher, ruszyła w stronę pokoju dzieci. Nieśmiało otworzyła skrzypiące drzwi. Niewielki, kolorowy pokoik w którym centrum umieszczone były dwa łóżeczka. W jednym spał zielonowłosy chłopiec o prostokątnej twarzy, ubrany w niebieskie śpioszki. Pani Fletcher nachyliła się nad nim, gładząc po główce. Nie było tajemnicą, że bardzo kochała swojego syna, dlatego cieszyła się, gdy nie odziedziczył po niej tej choroby. Choroby, którą inni nazwali by darem, ona chciała wyrzucić z siebie, oddać komukolwiek. To właśnie dlatego uciekła z domu, od rodziny. Chciała żyć jak każdy inny, z mężczyzną którego kocha. Gdy dowiedziała się, że jej syn jest całkowicie  normalny, odetchnęła z ulgą. Niestety, córka nie miała takiego szczęścia. Pochyliła się nad łóżeczkiem małej, niebieskowłosej dziewczynki. Była taka jak ona, również obarczona. Nie było by w tym nic złego, w końcu nie jest powodem do strachu fakt, że dziecko posiada pewne  zdolności. Wszystko komplikował fakt, że nikt nie potrafił nad tym zapanować. Dziewczynka rosła, a wraz z nią, moce. Ziemia nie była planetą dla niej, musiała podzielić los swojej matki. Pani Fletcher otarła łzy spływające po policzku, wychodząc z pokoju. Cichymi krokami, by nikogo nie obudzić, dotruchtała do ganku, w którym znajdował się biały kredens, ozdobiony rysunkami syna. Trzęsącymi się dłońmi, wyjęła z niego czarny płaszcz. Trzymając go w rękach, spojrzała na swoje odbicie. Przerażona kobieta z odbicia przeszywała ją spojrzeniem pełnym łez. Jej warga drgała, jednak nic nie mogła poradzić na to, co nieuniknione. Takie jest życie.  - powtarzała sobie od dłuższego czasu. Nie było to jednak żadne pocieszenie, a jeszcze bardziej się dobiła. Chcąc, nie chcąc, założyła na siebie płaszcz, wracając do pokoju dzieci. Ostatni raz ucałowała syna w czoło, pogładziła po zielonych włosach, posyłając matczyny uśmiech. Jedna jej łza spłynęła prosto na jego policzek, jednak mały tylko pomruczał, przekręcając się na drugi bok. Po chwili, Pani Fletcher wzięła na ręce ciągle śpiącą córeczkę, ubrała ją w ciepłe ubrania, po czym wyszła na zewnątrz. Gdy tylko opuściły dom, na ulicach Londynu rozbłysło światło bijące z góry. Kobieta uniosła spojrzenie, bojąc się, że obudzi jej córkę. Nad nimi unosił się nie małej wielkości statek kosmiczny, a zza rozsuwanych drzwi, wyglądał niebieskowłosy mężczyzna o czerwonych oczach. Ubrany był w granatowy skafander bez żadnych otworów. Widząc ją, podał jej rękę, a statek zniżył się tak, by mogła wejść do środka. - Dawno cię nie widziałem siostrzyczko. - powiedział ze złośliwym uśmiechem. - Co cię sprowadza na nasze skromne progi? Nic nie odpowiedziała. Ignorując jego wyciągniętą rękę, weszła do środka z dzieckiem na rękach. Wokół znajdowało się centrum sterowania, jednak miejsce dla kierowcy było jedne. Gdy statek odpalił, wydostał się z planety, Pani Fletcher spojrzała tęsknie na Anglię. To już ostatni raz. - Śpij Hermiono. - szepnęła córce do uszka. - Lecimy do domu. Tam, gdzie nikt nie odkryje naszej małej tajemnicy. - westchnęła, spoglądając tym razem w wszechświat. Statek jechał z olbrzymią prędkością, mijając planety układu słonecznego. - Naszej niebieskowłosej tajemnicy.

Odcinki
Już wkrótce (czyli jak przetłumaczę).